บันทึกจากความฝัน ช่วงเวลา ตี 3 ถึง ตี 5 ของเช้าวันที่ 31 มค. 2552
090131
บันทึกจากความฝัน ช่วงเวลา ตี 3 ถึง ตี 5 ของเช้าวันที่ 31 มค. 2552
(เขียนเล่าเป็นเรื่องราวตามรูปแบบความฝัน โดยตกแต่งคำให้เข้าใจอีกนิดหน่อย)
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นดังฝัน ใช่! มันคือความฝัน ผมอิดโรยโดยไร้สาเหตุ จริงๆ แล้วคือผมไม่ทราบสาเหตุของอาการนั้น ผมรู้สึกตัวแต่ไม่สามารถลืมตาหรือขยับร่างกายได้มาก
ที่ยังรู้สึกว่าปลอดภัยอยู่ เพราะมีเธอ! ใครกันที่คอยจับตัวผม คอยเรียกถาม ผมกำลังจะตื่น แต่มันยังไม่เต็มที่ ได้ยินเสียงเธอทักว่า “รู้สึกตัวแล้วแต่ยังแกล้งหลับอยู่ใช่ไหม” สัมผัสที่ริมฝีปาก รู้สึกดีจัง : ) เธอบีบมือผมแน่น ผมแง้มตาไม่ให้เธอรู้ ว่าผมรู้สึกตัวแล้ว หน้าเธอยิ้มสวย ขณะที่กำลังสนทนากับใครอีกคน ที่กำลังดูแลผู้ชายอีกคนที่สลบอยู่ข้างๆ ผม
เหมือนผมจะถูกย้ายมายังอีกที่ โดยอาการสลึมสลือ ผมพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่คล้ายด้านหลังสุดของผู้ชมคอนเสิร์ต ผมยังนอนอยู่ข้างชายอีกคนที่ผมรู้สึกว่าเค้าเป็นเพื่อนผม แต่… เค้าเป็นใครกัน
ตอนนี้ผมตื่นแล้ว รู้สึกงุนงงสับสนจำความอะไรไม่ได้ ผู้หญิงที่ดูแลผม มองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ผมรนลานลุกเดินแบบมึนๆ เพื่อหาน้ำดื่ม ภาพในตอนนั้นคือ ผมพยายามเดินออกมาจากโถงใหญ่ ผ่านเข้าสู่ทางเดินแคบๆ ค่อยๆ ดันผ่านประตูออกไป ทีละบาน ทีละบาน…
ผมพบตู้กดน้ำที่มีกระบอกน้ำวางอยู่ด้านบน ผมไม่รอช้า รีบคว้ามากดน้ำใส่ แล้วดื่ม ดื่ม ดื่ม ดื่ม…
ยังไม่ทันที่น้ำอึกสุดท้ายจะผ่านลำคอ เธอคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้า ยิ้มและทักด้วยความห่วงใย เฮือกสุดท้ายผ่านคอ ผมเงอะงะเอ่ยคำขอบคุณสำหรับการดูแลเมื่อก่อนหน้า เธอทำท่าประหลาดใจ ผมยิงคำถามต่อเพื่อทวงหาสาเหตุของอาการอิดโรยและเหตุผลใดผมจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ผมจำความใดใดไม่ได้เลย
เธอไม่ได้ตอบคำถามใด แต่เดินเข้ามาสวมกอดและกระซิบเบาเบาให้ได้ยินว่า “เธอเหมือนเป็นอีกคนหลังจากตื่นขึ้นมา ฉันกลัวนิดนิด แต่ก็ดีใจที่เธอฝื่นขึ้นมาได้”
ในความรู้สึกระหว่างการกอดนั้น มีบางอย่างบอกว่า ผมกับเธอมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าผู้ดูแลและผู้ถูกดูแล มันเป้นความรู้สึกอบอุ่นใจ ที่เหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นกับผม
–
โปรดติดตามตอนต่อไป…
* เขียนเมื่อช่วงเช้าของวันเดียวกัน ณ สยามเฮาท์ในงานยกน้ำชาของเพื่อนเบสท์
¶ – - – - – - – - – -
Original post at Hi5
เสาร์แสนเมา
เสาร์แสนเมา
วันเสาร์แสนเมา ร่างกายข้าพเจ้าฟุบกองบนเตียงนอนตอนตีห้า ประหนึ่งคนบ้าเร่หาความรัก สายออกเรียกหาทุกคนที่เคยคบหา เสียงเงียบตัดสายเสียงกร่นด่าเป็นทางยาว ข้าพเจ้าฝันเพ้อไป ลืมตาตื่นอยู่ที่เดิมห้องข้าพ ปลอดภัยจากสิ่งเร้นลับ ไม่มีใครตามหา ไม่มีสายออกครบสายดังที่คิด รู้สึกอุ่นใจ ตัดใจที่จะเดินตามทางของใครกลับมาเดินตามสายตัวเอง อยากไปไหนก็ไปปล่อยไปตามใจ คนอายุเยอะแล้ว เพื่อนดื่มเพื่อนเที่ยวเพื่อนแท้เพื่อนตายมีแล้วทั้งนั้น นั่งมึนหน้าจอกระจกยี่สิบนิ้ว เห็นเงาร่างกายโทรม บอกกับเจ้าของเงาดูแลตัวเองซ่ะบ้าง กูรักมึง!
* บันทึกหลังการฝื่นตัวจากอาการเมาที่ข้าวสารคืนวันเสาร์ที่ 24 มค. 2552
goat bless
¶ – - – - – - – - – -
Original post at Hi5
หนังยาง
Date: Jan 15, 2009 Time: 02:14
หนังยาง
เมื่อถูกดึงจนสุดแล้วถ้าไม่ขาดมันก็จะดีดกลับแล้วพุ่งหายไปในอากาศ มันคือหนังยาง สำหรับมนุษย์ที่ถูกดึงด้วยการทดลองในสงคราม ร่างกายฉีกขาดไร้การหดตัวแล้วตายในที่สุด หากเป็นการถูกดึงด้วยความรู้สึกที่เป็นผลกระทบจากสภาวะตึงเครียดต่างๆ ร่างกายจะยังคงอยู่ เว้นเสียแต่ว่าจะทนแรงดึงนั้นไม่ไหวแล้วเปลี่ยนสถานที่ตั้งจากที่สูงสู่ที่ต่ำหรือเติมสารเหลวหรือมัดรัดด้วยสายเชือกโดยการแขวนตามแต่จะค้นหาหรือรับรู้จากสารที่ถูกสื่อจากผู้ที่กระทำการก่อนหน้า หยุดเรื่องอัตวินิบาตกรรม! กลับมาเป็นมนุษย์หนังยาง เมื่อถูกดึงรั้งด้วยความรู้สึกตึงเครียด จงเรียนรู้ที่จะดีดตัวกลับไปสู่จุดที่ถูกดึงมา หรือดีดตัวไปอีกฝากโดดไปให้ไกลที่สุด หากแรงดึงนั้นยิ่งแรงเท่าใด แรงดีดกลับก็จะยิ่งแรงเท่านั้น ตอนนี้ใครที่รู้สึกว่าถูกดึงอยู่ด้วยสภาวะทางความรู้สึกดังกล่าว จินตนาการถึงหนังยางที่ไม่ยอมขาดสะบั้น เมื่อถึงที่สุดแล้ว เราจะพุ่งไปในอากาศ สู่สุขคติด้วยลมหายใจปิติ
goat bless
¶ – - – - – - – - – -
Original post at Hi5
อยู่กับเรา
Date: Jan 14, 2009 Time: 00:02
อยู่กับเรา
จะมีอะไรสำคัญ เท่ากับการได้อยู่กับเรา
เช้าตื่นลืมตา บิดขี้เกียจขยี้ลูกตา
ลุกจากเตียง ส่องกระจกขัดฟัน
น้ำเปียกตัว ล้างฟองสบู่ เช็ดตัวแห้ง
แต่งตัวเสื้อผ้าชุดใหม่ของวัน
ออกเดินทาง สูดอากาศในตู้เหล็ก
เดินตามทาง แวะหยิบข้าวเหนียวหมูปิ้ง
ถึงโต๊ะก่อนเวลา นั่งเคี้ยวมื้อเช้า
จ้องหน้าต่าง ขยับเมาท์ กดกระดุม
เที่ยงวัน ท้องร้องกริ่งลั่น สบตาเพื่อน
มื้อกลางวัน ร้านป้า หน้าปากซอย
สั่งตามกัน ตามสั่ง เพียงอิ่มท้อง
บ่ายแดดร้อน รีบเดินกลับ เข้าห้องแอร์
จ้องหน้าต่าง ขยับเมาท์ กดกระดุม
บ่ายเริ่มแก่ หนังตาหย่อน กดน้ำร้อน
ซดกาแฟ ขยับเมาท์ กดกระดุม
ออดสุดท้าย ของวัน ไล่กลับบ้าน
โหนตู้เหล็ก สูดอาการ เหนื่อยใจหาย
เดินผ่านซอย หวังกลับห้อง ทานมื้อเย็น
ควักเศษเงิน จ่ายร้านป้า แกงสองถุง
ถึงบ้านแล้ว กรอกข้าวสาร เสียบปลั๊กกดปุ่ม
ถอดเสื้อผ้า ส่องกระจก เห็นคนโทรม
ล้างร่างกาย พร้อมเคี้ยวให้รอด ต่ออีกวัน
ทานเสร็จ ส่องหน้าต่าง หวังพักผ่อน
ดึกแล้วยังกดปุ่ม แค่อยากคุย อยากทักทาย
อยากระบาย อยากชวนใคร ใครสักคน
ใครสักคน หวังเพียงคน อยู่กับเรา
อยู่กับเราเพียงอยู่กับเรา ขอใคร อยู่กับเรา
* ด้นสดโดยการพิมพ์ดีดระหว่างฟังเพลง
1. เก็บเล็กผสมน้อย โดย ศรีราชา ร็อคเกอร์
2. จริงเพียงจริง โดย ปฐมพร ปฐมพร
(วนสองรอบครึ่งถึงพื้นเอนนิดๆ)
goat bless
¶ – - – - – - – - – -
Original post at Hi5
เข้านอน Dub ตื่นนอน Shoegaze
Date: Jan 12, 2009 Time: 08:00
เข้านอน Downtempo ตื่นนอน Shoegaze
ลืมตาตื่นขึ้นที่จุดเดิมหลังนอนหลับฝัน พบกับสภาพที่วนมาเป็นคนรับใช้เศษเงิน เพียงแค่ดื่ม เพียงแค่เคี้ยว ต้องแลกด้วยการจ่าย ภูมิปัญญาถูกตีค่า เป็นสินค้าราคาถูก เพื่อแลกกับวัตถุที่สามารถต่อลมหายใจ ชูแกสเชอร์บรรเลงไป บรรเลงไป พลังใจหนึ่งเดียวที่ไม่เคยหายคือใจดวงน้อยของเราเอง ที่ยังคงบีบตัวกระตุ้นลมหายใจ ให้ต่อสู้กับวันใหม่ได้อีกต่อไป
ลมหายใจเฮ่อ… พ่นออกมาเป็นกลุ่มอากาศสีขาว บางเบาจางๆ ลอยกลืนหายไปกับอากาศมวลอื่น ใครผ่านมาเจอสภาพคงพ่นลมเสียงดังเดียวกันว่า “ถุยชีวิต” สร้างมลภาวะให้บำบัดจิตบำบัดใจ กันต่อไป กันอีกต่อไป
ปีแห่งโชคชะตา สภาวะที่วกวนกวนให้ใจเหวี่ยง หวังเพียงจะหลุดลอยสูงส่งอย่างที่เคยเหวี่ยงมาจากเมื่อครั้งก่อน ใช่! เมื่อครั้งก่อนเป็นการเหวี่ยงที่มาได้ไกลและสูงพอ นี่แค่อาการบาดเจ็บจากการตกจากที่สูง ลุกขึ้นสู้แล้วเหวี่ยงใหม่เอาให้สูงไกลและร่อนลม
* บันทึกตอน 8 โมงเช้า (090112) หลังกลิ่นวนิลากำลังจางหาย
goat bless
¶ – - – - – - – - – -
Original post at Hi5